majaleh-iran

دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوي ، در بگشاي
منم من ، ميهمان هر شبت ، لولي وش مغموم
منم من ، سنگ تيپاخورده ي رنجور
منم ، دشنام پس آفرينش ، نغمه ي ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بيرنگ بيرنگم
بيا بگشاي در ، بگشاي ، دلتنگم
حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي لرزد
تگرگي نيست ، مرگي نيست
صدايي گر شنيدي ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگذارم
حسابت را كنار جام بگذارم
چه مي گويي كه بيگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فريبت مي دهد ، بر آسمان اين سرخي بعد از سحرگه نيست

حريفا ! گوش سرما برده است اين ، يادگار سيلي سرد زمستان است
و قنديل سپهر تنگ ميدان ، مرده يا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توي مرگ اندود ، پنهان است
حريفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز يكسان است

سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگين
درختان اسكلتهاي بلور آجين
زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

با می به کنار جوی می​باید بود

وز غصه کناره​جوی می​باید بود

این مدت عمر ما چو گل ده روز است

خندان لب و تازه​روی می​باید بود

برای بقیه اشعار انتخابی حافظ روی این خط کلیک نمایید

رسد آدمی به جایی که بجز خدا نبیند

تن آدمی شریفست به جان آدمیت
نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

اگر آدمی به چشمست و دهان و گوش و بینی
چه میان نقش دیوار و میان آدمیت

خور و خواب و خشم و شهوت شغبست و جهل و ظلمت
حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت

به حقیقت آدمی باش وگرنه مرغ باشد
که همین سخن بگوید به زبان آدمیت

مگر آدمی نبودی که اسیر دیو ماندی
که فرشته ره ندارد به مقام آدمیت

اگر این درنده ‌خویی ز طبیعتت بمیرد
همه عمر زنده باشی به روان آدمیت

رسد آدمی به جایی که بجز خدا نبیند
بنگر که تا چه حدست مکان آدمیت

طیران مرغ دیدی تو ز پای ‌بند شهوت
به در آی تا ببینی طیران آدمیت

نه بیان فضل کردم که نصیحت تو گفتم
هم از آدمی شنیدیم بیان آدمیت

استفاده شده از شعرهای زیبا-

Sher-iran

شعر از فروغ فرخزاد

چون سنگها صدای مرا گوش میکنی
سنگی و ناشنیده فراموش میکنی
رگبار نو بهاری و خواب دریچه را
از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی
دست مرا که ساقه سبز نوازش است
با بر گ های مرده هم آغوش میکنی
گمراه تر از روح شرابی و دیده را
در شعله می نشانی و مدهوش میکنی
ای ماهی طلایی مرداب خون من
خوش باد مستیت که مرا نوش میکنی
تو دره بنفش غروبی که روز را
بر سینه می فشاری و خاموش میکنی
در سایه ها فروغ تو بنشست و رنگ باخت
او را به سایه از چه سیه پوش میکنی؟

بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود

داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

دلم اگر به دست تو به نیزه ای نشان شود

برای زخم نیزه ات سینه سپر نمی شود

صبوری و تحمل ات همیشه پشت شیشه ها

پنجره جز به بغض تو ابری و تر نمی شود

بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود

داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

به فکر سر سپردن ام به اعتماد شانه ات

گریه یی بخشایش من که بی ثمر نمی شود

همیشگی ترین من لاله ی نازنین من

بیا که جز به رنگ تو دگر سحر نمی شود

بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود

داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

برای خواندن ریباترین شعرها لطفا روی خط بعدی کلیک نمایید

زیباترین شعرها ی ایرانی

شعری از شهریار

چه منتها کشيد از دست اين تهران و تهراني

چه طرفي بست از ين جمعيت ايران جزپريشاني

چه داند رهبري سر گشته صحراي ناداني

چرا مردي کند دعوي کسي کو کمتر است اززن

الا تهرا نيا انصاف ميکن خر تويي يامن

تو اي بيمار ناداني چه هذيان و هدرگفتي

برشتي کله ماهي خور بطوسي کله خرگفتي

قمي را بد شمردي اصفهاني را بترگفتي

جوانمردان آذربايجان را ترک خرگفتي

ترا آتش زدند و خود بر آن آتش زدي دامن

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

تو اهل پايتختي بايد اهل معرفت باشي

به فکر آبرو و افتخار مملکت باشي

چرا بيچاره مشدي وحشي و بي تربيت باشي

به نقص من چه خندي خود سرا پا منقصت باشي

مرا اين بس که ميدانم تميز دوست ازدشمن

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

تو از کنج شير کش خانه و دکان سيرابي

بجز بد مستي و لاتي و الواطي چه دريابي

در اين کولز که ندهندت بجز ليسانس تون تابي

نخواهي بو علي سينا شد و بو نصرفارابي

بگاه ادعا گويي که ديپلم داري ازلندن

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

تو عقل و هوش خود ديدي که در غوغاي شهريور

کشيدند از دو سو همسايگان در خاک ما لشکر

به نق و نال هم هر روز حال بد کني بدتر

کنون ترکيه بين و ناز شست ترکها بنگر

که چون ما ندندبا آن موقعيت از بلاايمن

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

گمان کردم که با من همدل و همدين وهمدردي

بمردي با تو پيوستم ندانستم که نامردي

چه گويم بر سرم با نا جوانمردي چه آوردي

اگر مي خواستي عيب زبان هم رفع ميکردي

ولي ما را ندانستي بخود هم کيش و هم ميهن

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

تو عقل و هوش خود ديدي که در غوغاي شهريور

کشيدند از دو سو همسايگان در خاک ما لشکر

به نق و نال هم هر روز حال بد کني بدتر

کنون ترکيه بين و تاز شست ترکها بنگر

که چون ما ندندبا آن موقعيت از بلاايمن

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

گمان کردم که با من همدل و همدين وهمدردي

بمردي با تو پيوستم ندانستم که نامردي

چه گويم بر سرم با نا جوانمردي چه آوردي

اگر ميخواستي عيب زبان هم رفع ميکردي

ولي ما را ندانستي بخود هم کيش و هم ميهن

 الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

بشهريور مه پارين که طيارات با تعجيل

فرو ميريخت چون طير ابا بيلم بسرسجيل

چه گويم اي همه ساز تو بيقانون و هردمبيل

تو را يکشب نشد ساز و نوا در راديوتعطيل

ترا تنبور و تنبک بر فلک ميشد مرا شيون

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

بقفقازم برادر خواند با خود مردم قفقاز

چو در ترکيه رفتم وه چه حرمت ديدم واعزاز

بتهران آمدم نشناختي از دشمنانم باز

من آخر سالها سر باز ايران بودم وجانباز

چرا پس روز را شب خواني و افرشته اهريمن

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

بدستم تا سلاحي بود راه دشمنان بستم

عدو را تا که ننشاندم بجاي از پا ي نشستم

بکام دشمنان آخر گرفتي تيغ ازدستم

چنان پيوند بگسستي که پيوستن نيارستم

کنون تنها علي مانده است و حوضش چشم ماروشن

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

چو استاد دغل سنگ محک بر سکه مازد

ترا تنها پذيرفت و مرا از امتحان وا زد

سپس در چشم تو تهران به جاي مملکت جازد

چو تهران نيز تنها ديد با جمعي به تنهازد

تو اين درس خيانت را روان بودي و من کودن

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

چو خواهد دشمني بنياد قومي را براندازد

نخست آن جمع را از هم پريشان و جداسازد

چو تنها کرد هر يک را به تنهايي بدوتازد

چنان اندازدش از پا که ديگر سر نيفرازد

تو بودي آنکه دشمن را ندانستي فريب وفن

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

چرا با دوستدارانت عناد و کين و لج باشد

چرا بيچاره آذربايجان عضو فلج باشد

مگر پنداشتي ايران ز تهران تا کرج باشد

هنوز از ماست ايران را اگر روزي فرج باشد

تو گل را خار ميبيني و گلشن را همه گلخن

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

تو را تا ترک آذربايجان بود و خراسان بود

کجا بارت بدين سنگيني و کارت بدين سان بود

چه شد کرد و لر ياغي کزو هر مشکل آسان بود

کجا شد ايل قشقايي کزو دشمن هراسان بود

کنون اي پهلوان چوني نه تيري ماند و ني جوشن

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

کنون گندم نه از سمنان فراز آيد نه اززنجان

نه ماهي و برنج از رشت و ني چايي زلاهيجان

از اين قحط و غلا مشکل تواني وارهاندن جان

مگر در قصه ها خواني حديث زيره کرمان

دگر انبانه از گندم تهي شد ديزي ازبنشن

الا تهرانيا انصاف ميکن خر تويي يامن

این هم نظر بسیار جالبی ا ست از سمانه

سلام

دوست عزیز

ببخشید که دیر سر زدم

نمی دونم در مورد این شعر چی بگم چون از یه شعر نمی شه به ذات درون آدما پی برد فرق نمی کنه که تهرانی باشیم ترک باشیم یا کرد خودتونم می دونید که تو هر شهری و هر قوم قبیله ای خوب بد وجود داره اما ما یاد گرفتیم همه رو به چوب یه نفر نگاه می کنیم و از یه زاویه به همه نگاه می کنیم حالا شاید آقای شهریار منظور بدی از این شعر نداشتن ما خودمون بد فکر می کنیم که برای خودمون شعر می سازیم برای هم وطنمون جوک می سازیم نمی دونم چی می دن بهشون با این کاراشون کمال حقیقی یک انسان به خاطر ثروت و دارایی او نیست بلکه بر اساس شخصیت واقعی اوست (اسکاروایلد) من خودم تر کم اصلا از اینکه ترکم ناراحت نیستم حالا بذارید همه ملت بگن ترکا خرن می دونید ما که قرار نیست با دهن مردم زندگی کنیم اصل اون ذات وجدان آدمی هست که فرقی نمی کنه از کدوم قوم قبیله ای است به قول یه بزرگی جواب ابلهان خاموشی است یا یه چیز دیگه بگم براتون کتاب دبستان دینی رو یادتونه یادم نیست سوم بود یا یه سال دیگه توی یکی از این داستانهای اماما اگه یادتون باشه پیامبر اکرم (ص) را با تمام اذیت های که می کردن پیامبر اکرم اصلا نشد که در برابر کارهای اون قوم نادان جوابشونو با پرخاشگری بدن فقط با رفتاری ملایم مردمو متوجه کارهای زشتشون کردن حالا این مردم ما هم با سخن ما که دست از توهینشون به همشهریاشون بر نمی دارن تا که خودشون متوجه بشن صورت زیبای ظاهر هیچ نیست ای برادر سیرت زیبا بیار
فکر نکنید من به خاطر این که خودم ترک این حرفا رو زدم برای من یکی که فرقی نمی کنه تهرانی ترک کرد لر

پیروز پایدار باشید