شعر نو از فروغ فرخزاد

چون سنگها صدای مرا گوش میکنی

سنگی و ناشنیده فراموش میکنی

رگبار نو بهاری و خواب دریچه را

از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه سبز نوازش است

با بر گ های مرده هم آغوش میکنی

گمراه تر از روح شرابی و دیده را

در شعله می نشانی و مدهوش میکنی

ای ماهی طلایی مرداب خون من

خوش باد مستیت که مرا نوش میکنی

تو دره بنفش غروبی که روز را

بر سینه می فشاری و خاموش میکنی

در سایه ها فروغ تو بنشست و رنگ باخت

او را به سایه از چه سیه پوش میکنی؟

با استفاده از وب شعرهای زیبا
http://www.shaereh.blogfa.com/

فروغ فرخزاد چنین میا ندیشد :

که دیگر شعرنو از قالب نصیحت کردن در آمده و شاید تمام سعی خود را نموده تا آنچه فکر میکند و آنچه را که از جامعه برداشت نموده را با تمامیت احساسش با اشعار لطیفی ترسیم کند

فروغ فرخزاد با یک قدرت خارق العاده ای توانست با شعر نو احساس خود را بسیار زیبا و لطیف بیان کند

البته بعضی ها که نطر و عقاید و فرهنگشان با فروغ هماهنگی ندارد

فروغ را  بواسطه نظر هایش وانتخاب راهش در زندگی، قبول ندارند .

 در ادامه مطلب

Obama

از خدا خواستم تا دردهایم را از من بگیرد،
خدا گفت: نه!
رها کردن کار توست ، تو باید از آنها دست بکشی.

از خدا خواستم شکیبایی ام بخشد،
خدا گفت: نه!
شکیبایی زاده رنج و سختی است.
شکیبایی بخشیدنی نیست، به دست آوردنی است.

از خدا خواستم تا خوشی و سعادتم بخشد،
خدا گفت: نه!
من به تو نعمت و برکت دادم، حال با توست که سعادت را فراچنگ آوری.

از خدا خواستم تا از رنجهایم بکاهد،
خدا گفت: نه!
رنج و سختی تو را از دنیا دور و دورتر، و به من نزدیک و نزدیکتر می کند.

از خدا خواستم تا روحم را تعالی بخشد،
خدا گفت: نه!
بایسته آن است که تو خود سر برآوری و ببالی اما من تو را هرس خواهم کرد تا سودمند و پر ثمر شوی.

من هر چیزی را که به گمانم در زندگی لذت می آفریند از خدا خواستم و باز گفت: نه!
من به تو زندگی خواهم داد، تا تو خود از هر چیزی لذتی به کف آری.

از خدا خواستم یاری ام دهد تا دیگران را دوست بدارم، همانگونه که آنها مرا دوست دارند.

و خدا گفت: آه سرانجام چیزی خواستی تا من اجابت کنم!

منبع http://baranrad2.blogfa.com/

آیا کائنات به افکارشما پاسخ میدهد؟

در ادامه مطلب

شعرهای شاعران معاصر در ادامه مطلب